ExpertBlog
Wie schrijft die blijft?!
Blijft een bijzonder volk die Amerikanen, maar één ding moet je ze nageven, ze onderzoeken alles. Volgens mij bestaat er geen onderwerp waarbij niet uitgebreid is gezocht naar oorzaak en gevolg. En cijfers, bergen cijfers. Onze vroegere directeur zei het al “meten is weten”. Dus is het logisch dat ook de overload aan informatie die over de gemiddelde werknemer wordt uitgestort nauwgezet wordt nageplozen en becijferd.
Daarbij vraag ik mij altijd weer af in hoeverre die overload niet een beetje te danken is aan de rijstebrijberg van info die uit die talloze onderzoeken voortkomt.
Maar goed, om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik was behoorlijk onder indruk van het onderzoek naar het effect van die snelgroeiende informatieberg. Gemiddeld besteedt de doorsnee Amerikaanse kenniswerker 20(!) uur per week aan het temmen van het ‘e-mail monster.’ Liefst 75% van werknemers in duizend grote bedrijven ervaart de overload aan informatie als een probleem. Daarbij de toevoeging dat de hoeveelheid informatie in bedrijven in de nabije toekomst jaarlijks met meer dan 65% groeit.
U voelt het al aankomen, de productiviteit van de werknemer komt in het gedrang, erger nog, de pogingen om mee te gaan in de waan van de dag zorgt voor extra verzuim als burnout en psychische overbelasting.
Hoewel in ons eigen landje exacte cijfers ontbreken, denk ik dat de Amerikaanse situatie ook op ons van toepassing is. De HRM directeur van een van Nederlands grootste werkgevers bevestigt dit beeld. Hij stelt daarbij dat in de toekomst werknemers getraind moeten worden in het omgaan met informatie overload. Daarnaast stelt hij dat ergens iemand de cyclus moet doorbreken. Immers, het blijkt geregeld dat mensen ver na elf uur ’s avonds, desnoods midden in de nacht nog mailen én antwoord verwachten. Typisch is dat volgens de HRM directeur diegene die de cyclus doorbreekt “de pineut” is, maar dat het dan tenminste wel ophoudt!
Daar heb ik wel even over nagedacht. Want dat betekent in mijn optiek dat alle pogingen die we met z’n allen doen om de balans tussen bijvoorbeeld werk en privé te handhaven hinder ondervindt van ons streven om vooral maar voor “vol” aan te worden gezien. Bijvoorbeeld door om een uur of drie ’s nachts nog flink heen en weer te mailen. Moet waarschijnlijk de indruk wekken dat verzender altijd ‘keen on the ball’ is. Natuurlijk kan er op directieniveau altijd een urgente zaak optreden. En met een paar uur tijdsverschil kan er daarom wel eens nachtelijk e-mailverkeer ontstaan, maar zeg nu zelf, wat is er nu voor de gewone werknemer zo belangrijk dat het niet tot de andere dag kan wachten?
Om ook de hand in eigen boezem te steken heb ik mijn eigen e-mailgedrag maar eens onderzocht. En, sportief jazeker, dat is voor flinke verbetering vatbaar. Wat mij opvalt, is dat ik e-mail gebruik alsof ik met iemand praat. Ik krijg een mail en geef antwoord. Dit dan even los van urgentie en selectie van de inkomende post. Op dat antwoord, reageer ik meestal ook weer direct en voor ik het weet heb ik een mooie ketting van berichten. Waarbij onderweg ook nog eens heel wat al dan niet vermeende belanghebbenden aanhaken. En zo brei ik mijn eigen bord e-mail spaghetti. En kom ook ik regelmatig in tijdnood!
Wat kunnen we eraan doen is de vraag. In de US of A pakken ze het heel groot aan. Een hele nieuwe tak van industrie zoekt naar oplossingen om het informatiebeest te temmen. In Nederland staat het onderzoek nog in de kinderschoenen. Als deskundige op dit gebied geldt Guus Pijpers van de Tilburgse TiasNimbas Businesschool. Hij zoekt het vooral in het opleiden van werknemers. Er blijkt geen enkele bestaande opleiding waar je nadrukkelijk kunt leren omgaan met de informatievloed. En dat terwijl dit toch een enorme “werkstresser” is. Pijpers geeft daarnaast nog een heel belangrijk informatiepuntje mee;
Leer negeren!
