Vaak wordt aan me gevraagd: wat zie jij nou als trend in de re-integratiemarkt? Is het de de-medicaliserende insteek van re-integratie? Is het een belangrijkere rol van inkomensverzekeraars, resulterend in schaalvergroting en nieuwe samenwerkingsverbanden? Zijn het de zogenaamde branche-loketten, georganiseerd vanuit brancheverenigingen?
Op al deze vragen kan ik niet anders dan met volmondig ’ja’ te antwoorden. Maar of je dan de kern te pakken hebt, vraag ik me af…
Natuurlijk is het zo dat re-integratie steeds meer vanuit een niet-medische insteek benaderd wordt. Een goede ontwikkeling, want veel verzuim heeft geen of slechts gedeeltelijk een medische oorzaak. Denk aan medewerkers met burn-outs, conflicten op de werkplek, etcetera. In verzuimmanagement-land is het steeds gewoner om een casemanager een intake-beoordeling (officiële term: triage) te laten doen in een vroeg stadium van het ziekteproces. Deze casemanager kan beoordelen of de achtergrond van het verzuim medisch of niet-medisch, privé- of werkgerelateerd is. Op basis van de intake-beoordeling bepaalt hij of zij vervolgens het type begeleiding en de nodige interventies. Alleen indien nodig wordt dan een bedrijfsarts ingeschakeld.
De inkomensverzekeraars een belangrijkere rol? Jazeker, ook dat is een duidelijk verschijnsel. Doordat werkgevers tegenwoordig niet 1 maar 2 jaar het loon door moeten bepalen, wordt het belang van schadelastbeperking voor verzekeringsmaatschappijen groter. Ze willen de regie houden in re-integratie- en WGA-trajecten en zijn eerder bereid om een bijdrage te leveren aan behandelingen of interventies. Verzekeringsmaatschappijen gaan daarom steeds vaker samenwerkingsverbanden aan met bijvoorbeeld re-integratiebedrijven of arbodiensten. Keerpunt is hiervan, als volle dochter van Nationale-Nederlanden en Fortis ASR, een mooi voorbeeld.
Branche-loketten? Ook zeker een trend, ze zullen naar mijn inschatting de komende jaren als paddestoelen uit de grond rijzen. De voordelen zijn evident: specifieke verzuimoorzaken binnen een branche kunnen sneller herkend en effectiever aangepakt worden, gebruikmakend van onder andere de branche-catalogus. Voor de branche is handig dat commercieel gezien de handen in elkaar geslagen worden en er branche-specifieke afspraken gemaakt kunnen worden.
En zo kan ik wel doorgaan met het noemen van de trends in de relatief jonge markt van verzuimmanagement. Ik zie echter één achterliggende trend als rode draad. De markt professionaliseert, en de klant ook. In deze professioneler wordende markt passen zakelijke partnerships, waarin triple-win situaties gecreëerd worden voor werkgever, werknemer en verzekeraar.
Samenwerkingsverbanden tussen verzekeraars, arbodiensten en re-integratiebedrijven zorgen ervoor dat er krachtige dienstverlening ontstaat waarbij het beste van alle partijen benut wordt. Dienstverlening die op maat is, bijvoorbeeld voor branches. Maatwerk dus, maar dan wel maatwerk ‘nieuwe stijl’: op basis van collectiviteiten en voor grotere klantgroepen. Hierdoor krijg je een combinatie van een interessante prijs en kwalitatief goede dienstverlening aan werkgever en werknemer. Eindelijk komen we daar waar het allemaal om gaat: de klant als uitgangspunt.