ExpertBlog
Verlinked
De sociale media. We kunnen niet meer zonder. Althans daar lijkt het op. Waar in de achterliggende jaren eerst Hyves en later Facebook in een mum van tijd razend populair werden en op een grote schare volgers mochten rekenen, is de zakelijke variant, Linked In, ook aan een onstuitbare opmars bezig.
Hyves ging en gaat aan mij voorbij, maar via-via werd ik wel deelgenoot aan Facebook en vrij recent werd ik ook in het zakelijke netwerk opgenomen.
Tot mij verbazing kreeg ik, eenmaal als deelnemer aangemeld, continu meldingen dat nieuwe vrienden contact zochten. Zowel in de sociale als zakelijke sfeer. Daarbij kwamen namen voorbij waar ik echt nog nooit van gehoord had.
Nieuwsgierig van nature besloot ik Facebook wat verder uit te pluizen. Er ging een wereld voor mij open. Honderden, wat zeg ik duizenden potentiële vrienden dongen naar mijn gunsten. Omdat mijn niet zakelijke activiteiten op de pc zich beperken tot het bijwerken van mail, leek het mij niet zo zinvol op alle avances in te gaan.
Grappig is wel dat de deelnemers aan Facebook het sociale aspect wel heel serieus nemen. Minutieuze opsommingen van dagelijkse en zeer gebruikelijke handelingen vliegen je om de oren en worden op dezelfde wijze beantwoord. (7.15u ‘ik eet nu een lekker croissantje’ 7.16 ‘met boter of jam?’ enzovoort)
Ik kan er best mee lachen maar daar blijft het dan ook wel bij.
Linked In kreeg bij mij wat meer het voordeel van de twijfel maar inmiddels ben ik in het stadium beland dat ik alle goedbedoelde maar zo ondertussen ook erg irritante herinneringen gedachteloos ter zijde schuif.
Maar wat ik er ook van vind en vond, kwaad leek het mij niet te kunnen. Want wat is er mis met gewoon lekker met elkaar beppen, contacten leggen en met een beetje goede wil afspraken maken? Niks toch zeker?
Dat blijkt nog behoorlijk tegen te vallen. In een (juridisch) artikel kwam een zaak aan de orde waar een concurrentiebeding in het spel was. Zo’n beding stelt dat een (ex) werknemer na vertrek zijn voormalige klanten niet mag introduceren bij een eventuele nieuwe werkgever in de diezelfde branche. Of zelfs niet bij een concurrent mag gaan werken binnen een bepaalde tijd na ontslag. Of straffe van een boete bij overtreding!
In dit speciale geval was zelfs specifiek gemeld dat er op geen enkele wijze contact mocht zijn met de oude klanten. Werknemer had wat moeite met het invullen van de praktische kant van dit verhaal en werd teruggefloten door zijn oude werkgever. Een boete had ie dus te pakken. Dat accepteerde hij als een grote kerel, maar de tweede zet van de (ex) werkgever ging hem toch te ver.
Die ex eiste nog een boete omdat de oude werknemer via Linked In gezellig had gekeuveld met een oude bekende. En dat viel volgens de ex werkgever ook onder het beding. Werknemer pikte het niet en de zaak kwam voor het gerecht.
Omdat de contacten eigenlijk in het geheel niet zakelijk van aard waren geweest, leek de ex werknemer in pole position voor een gunstige uitspraak.
Niets bleek minder waar.
De rechter oordeelde dat de passage “elk contact” ook letterlijk elk contact betekende. En dat dus het babbeltje op Linked In nogmaals tot een boete leidde.........
Ik vind het nogal wat. Want in deze tijd waarin zoals geschetst alles en iedereen elkaar overal treft, is de kans levengroot dat je elkaar tegen het (virtuele) lijf loopt. En dat kan dus vreemde bijwerkingen hebben!
Eigenlijk moet je dus heel goed nadenken hoe en met wie je in contact komt. En moet je in weerwil van het open karakter van de sociale media toch wel een beetje om je heen kijken. Doe je dat niet en let je niet op je woorden of daden dan kun je zomaar de klos zijn. In dit geval dus letterlijk Verlinked!
