Wim is de ondernemende boer die een hoofdrol speelt in de reclamecampagne van ons bedrijf.
Kern van de boodschap is dat Wim graag wil ondernemen en zeker niet wil worden lastiggevallen met het afdekken van allerhande al dan niet bestaande risico’s.
Daarbij is het natuurlijk de bedoeling is dat Wim wordt duidelijk gemaakt dat verzekeren ‘nieuwe stijl’ juist alleen maar die risico’s in kaart brengt waartegen je wel moet verzekeren! En dat de verzekeraar dan de oplossing biedt.
Ik ken nog een Wim!
Wim kwam langs tijdens mijn vrije dagen. Niet in levende lijve overigens. Ik mocht Wim aanschouwen dankzij een rapportage van TV Rijnmond.
Want deze Wim is ook een ondernemer. Een rasechte. Op een centraal plekje in Zuid Holland bestuurt Wim al vele jaren een komkommerkwekerij.
Prachtig gewas en schitterend om te zien hoe van kop tot staart de komkommerteelt in zijn werk gaat. Waarbij dan uiteindelijk geoogst kan worden en er vervolgens naar alle windstreken kan worden vervoerd.
En juist daar wrong de schoen in de achterliggende periode. De uitbraak van de inmiddels zeer beruchte EHEC bacterie in Noord Duitsland bracht de uitvoer van groenten en gewassen volledig tot stilstand. Niet alleen de Duitsers, ook de Russen sloten de grenzen hermetisch af.
De komkommer volledig in de ban en Wim moest maar zien!
Hoewel de gevolgen van de EHEC epidemie zeer tragisch zijn en ik uiteraard meeleef met de getroffenen, begreep ik er niet veel van. Van bevriende en wat belangrijker is, deskundige zijde, werd mij duidelijk gemaakt dat de kwaliteit check op onder meer komkommers ten behoeve van de export zeer streng is.
En die check binnen EU verband “gewoon” is.
In de dagen die volgden werden achtereenvolgens sla, tomaten, taugé,broccoli en bieten als de hoofdschuldigen aangewezen. En werd unverfroren van een aantal bedrijven naam en toenaam benoemd in de media.
Hoewel ik mij goed kan indenken dat in de jacht op de raadselachtige bacterie alle middelen zijn geoorloofd, was de blinde paniek waarin bijna per dag een verschillende versie van oorzaak en gevolg naar buiten werd gebracht, voor mij een zeer opmerkelijk gegeven. Uitgerekend in Duitsland, land met een grote reputatie op het gebied van grundlich en punktlich, sloegen de stoppen door.
Hoewel de kranten bol stonden van de al dan niet relevante informatie, ging gek genoeg bijna niemand in op de steeds gekker wordende heksenjacht.
Uiteindelijk keert nu gelukkig de rust terug, blijkt de ‘schuldige’ te zijn gevonden en kunnen afdoende maatregelen worden genomen. Waarbij overigens eens te meer blijkt dat we eigenlijk helemaal niet meer zijn ingesteld op afwijkende gebeurtenissen. Vooral niet als die ook nog eens een rampzalig gevolg hebben.
En dat brengt mij terug bij beide Wimmen. En dat gekke vak wat mij zelfs gedurende een dikke 10 dagen vrij toch niet helemaal los liet.
Want Wim van de komkommers, mag nu dan wel weer vrolijk exporteren, maar de aanblik van de tienduizenden komkommers die letterlijk doorgedraaid werden zal Wim ongetwijfeld nog lang parten spelen. Net als de financiële gevolgen trouwens.
Daarbij vraagt Wim -en ik ook- zich ongetwijfeld af of en zo ja wie er iets van deze schade vergoed. Als ik de politieke geluiden zo beluister nog een heel lastige zaak. Hoewel de EU natuurlijk weer wel een steunfonds aan het bedenken is. Maar of dit afdoende is? Risico is ondernemen, heet dat dan.
Ik vind het niet echt sportief. Immers, de schade blijkt achteraf vooral te zijn ontstaan doordat partijen zonder veel concrete aanwijzingen een gegeven als feit hebben gepresenteerd. Daarbij, hoe menselijk ook, vooral opgejaagd door de angst voor verdere escalatie. En angst bleek maar weer eens een slechte raadgever. Uiteraard nogmaals de kanttekening dat financiële schade volkomen in het niet valt bij het persoonlijke zeer te betreuren leed.
Laten we de Wimmen vooral blijven
adviseren. En helpen bij het schatten en afdekken van de echte risico’s. Maar
laten we ook vooral met zijn allen blijven proberen onnodige extra risico’s te
voorkomen. Zodat de schade in elk geval beperkt blijft.