ExpertBlog
Tussen de oren
Collega’s spelen in het geval van langdurige uitval van een medewerker een niet te negeren rol. Een van onze casemanagers werd dit duidelijk toen hij de ziekmelding van A., een 33-jarige alleenstaande vrouw, in behandeling nam. Deze secretaresse op een advocatenkantoor meldde zich ziek omdat haar vader was overleden en dit overlijden een hoop onverwerkt vroeger leed naar boven haalde.
De werkgever, eigenaar van het kantoor, reageert begripvol en spreekt met de secretaresse af om eens in de week telefonisch contact te houden. Na een paar weken gaat A. voor twee ochtenden weer aan het werk. Aanvankelijk gaat dat goed. Maar na weer een paar weken werkt zij nog steeds slechts twee ochtenden, in plaats van haar volle 32 uren en beginnen collega’s commentaar te leveren.
Vooral een collega met wie zij voor die tijd ook privé contact had, is het met de gang van zaken niet eens. In het bijzijn van andere collega's merkt hij op dat zij niet zo'n prinses op de erwt moet zijn en dat ze juist baat heeft bij werken omdat ze anders toch maar thuis naar het behang zit te staren.
Deze opmerking is A. een klap in het gezicht en zij meldt zich weer volledig ziek. Onze casemanager zet na de probleemanalyse meteen psychologische begeleiding in. Ook adviseert hij de werkgever A. uit te nodigen voor een gesprek waarin ze afspraken kunnen maken die vastgelegd worden in het plan van aanpak. Voorlopig kan A. thuis werken.
De collega met wie ze voor haar verzuim bevriend was en die zich nu zo hard uitspreekt, levert A. de meeste spanning op, bovenop de problemen die ze al had. De casemanager adviseert haar dit eveneens bij haar therapeut ter sprake te brengen, onder meer als oefening om weerbaarder te worden. Ook suggereert hij de werkgever om in een individueel gesprek met de geïrriteerde collega begrip te kweken voor de situatie van A. en aan te geven dat negatief gedrag haar herstel eerder tegenwerkt dan bevordert.
Ondertussen wordt het thuiswerken van A. gecontinueerd. Zij moet leren om op een constructievere manier met zichzelf en haar problemen om te gaan in een omgeving waarin de andere mensen hetzelfde blijven.
Ondanks het feit dat de psychotherapeutische behandeling de laatste jaren uit de taboesfeer is geraakt, blijven psychische klachten op de werkvloer een lastige zaak. Iemand met een been in het gips is zichtbaar beperkt en oogst waardering als hij of zij toch werkt. Psychische ellende echter, zoals die van A., is voor anderen meestal niet zichtbaar. Collega’s moeten het werk van de zieke medewerker overnemen maar kunnen niet zelf constateren dat er wat aan de hand is. Dat verklaart het gemopper en het onbegrip. Ook bij hen zit het tussen de oren.
Een werkgever die hier alert op is en ingrijpt, kan bij wijze van spreken wonderen verrichten. In het geval van A. werd de onvrede met de situatie omgezet in begrip en medewerking. Inmiddels heeft zij haar uren geleidelijk uitgebreid en is ze alweer voor een groot deel terug op kantoor.
Soms hebben behalve de medewerker ook de collega’s een duwtje in de goede richting nodig.
