ExpertBlog
Traditie & Prinsjesdag 2011
Omdat traditie in Nederland een vies woord is, lekte de concepttekst van de Miljoenennota weer ruim vóór Prinsjesdag uit. Als kinderen die 5 december niet kunnen afwachten, struinde de pers langs de achterdeuren van ministeries en aanverwante percelen en voila!
Ondanks het feit dat Hare Majesteit de Troonrede in een sprookjesachtige entourage voordraagt, wordt het geen feest. Bakken ellende worden over de burger uitgestort. Dat zat er wel een beetje aan te komen, maar mij fascineert altijd weer de buitengewoon optimistische voorstelling van zaken gedurende het parlementaire jaar en de daaropvolgende draconische bijstelling van diezelfde zaken zo vlak voor de start van een nieuw jaar.
Nu houd ik mij op deze plaats altijd maar vast aan het principe géén politieke statements te maken. Zelfs niet bij het begin van een heel vers nieuw politiek jaar. Immers, de politiek dat zijn wij zelf. En als we het beter weten moeten we dat zeker in de praktijk gaan brengen.
Over de impact van al die natuurlijk zeer belangrijke zaken hoort u mij dan ook niet. Liever zwijmel ik, romanticus pur sang, gewoon even weg bij de gebeurtenis zelf. Die Prinsjesdag dus.
Ik schreef het al eerder, geen plek op aarde mooier dan Den Haag in herfstooi. Heel vroeg in de ochtend de Koninklijke route volgend, heb je maar een minimum aan fantasie nodig om oude tijden te zien herleven.
Dat is ook logisch want Prinsjesdag betekent Gouden Koets, paarden, uniformen uit een lang vervlogen verleden. En hoofddeksels. Ik maak daar geen grappen over, dat is flauw, maar als op een plek ooit bewezen wordt dat we afstammen van de apen is het op Prinsjesdag in de Ridderzaal.
Hare Majesteit heeft een reputatie op het gebied van hoofdbedekking. Curieus genoeg staan de meest bizarre creaties HM bijzonder goed. Minder geslaagd is dat de kudde die haar na aapt eruit ziet alsof ze vlak voor het betreden van de Ridderzaal nog net achterhaald is door Irene. De orkaan dus en niet de zuster van onze vorstin.
Omdat de inhoud van de TR hier onbesproken blijft nog even terug naar de traditie. Zoals die van de Gouden Koets. Want we mogen dan een nuchter volkje zijn, maar ons uit 1898 stammende cadeau aan de destijds aantredende Koningin Wilhelmina, mag nog steeds gezien worden. Overigens is het bij de Koets niet alles goud wat er blinkt, hij is deels geschilderd. We blijven wel Nederlanders.
Dat de Koets getrokken wordt door 8 paarden zal menigeen niet ontgaan zijn, wél dat er wordt gevochten om de eer deelnemend paard te zijn. Niet door die paarden zelf. Die zijn daar veel te beschaafd voor. Maar de hoeders van de verschillende paardenstamboeken gaan tot het uiterste om juist hun specifieke soort voor de Koets te krijgen.
Zo trekt de Koets door de stad. Gadegeslagen door duizenden mensen die vaak al voor dag en dauw genieten van pracht en praal. En van Den Haag natuurlijk.
Overigens is er een exact vastgestelde volgorde waarin de tocht aan ons voorbij trekt. Ook dat hoort bij de traditie. De Gouden Koets is het 4e rijtuig in de rij. En buiten HM zitten ook Kroonprins Willem Alexander en zijn Maxima in de Koets.
Na het uitspreken van de Troonrede gaat de stoet weer terug. Weer volgens vastgesteld protocol, inclusief de in mijn ogen altijd weer imposante erewachten. Volgt de balkonscene.
En zo biedt de geharnaste traditie van Prinsjesdag precies genoeg tegenwicht aan die krachten die elke traditie het liefst de nek om willen draaien.
Dat daarbij de mooiste stad van Nederland als decor mag dienen is mooi meegenomen. Maar wel volledig terecht.
