Op de laatste dag van een mooi maar tikje vermoeiend sportseizoen kwam er een laatste verzoek. Of het team van mijn dochter wilde invallen op een korfbaltoernooi. Was een team uitgevallen, vandaar.
Hoop gesteggel vooraf, maar na een beetje passen en meten konden we aan de slag. Onderweg naar Ridderkerk, plaats van handeling, maakte ik mij niet al te veel illusies. Toernooitje in de regen, ploegen die niet opkwamen zonder meer met op de achtergrond het sonore geluid van de Vuvuzela. Kon nooit veel zijn.
Zelden heb ik mij meer vergist. Mocht de ontvangst door een bataljon aan verkeersregelaars nog als een aardige geste worden beschouwd, eenmaal op locatie bleek de bittere noodzaak. De toevloed van auto’s, fietsen, voetgangers enzovoorts bleek gigantisch en deed iets anders vermoeden dan zomaar een toernooitje. En terecht.
Eenmaal “binnen” bleek korfbalvereniging Ten Donck een vermelding in het Guinness Boek te hebben verdiend. Meer dan 2000 spelers en speelsters in de leeftijd van 8 tot 18 konden helemaal los. 34 speelvelden, ruim 100 elftallen.................. Daarnaast activiteiten die op een gemiddelde kermis niet zouden misstaan. Toernooi bleek niet nieuw, sterker, al aan de 28e versie toe!
De verwondering voorbij gingen er bij mij wel een aantal bellen rinkelen. Want zelf actief in het vrijwilligerswerk, kwamen er bij mij heel wat vragen naar boven.
Wanneer begin je aan zo’n karwei? Is er een draaiboek? En waar haal je al die vrijwiligers vandaan? De “harde kern” of verplichte deelname voor alle clubleden?
Terwijl zich ondanks de stromende regen een fantastisch sportevenement ontspon, raakte ik aan de praat met een aantal van die hondstrouwe vrijwilligers. Mooie verhalen maar ook een serieuze ondertoon, valt niet altijd mee, zo bleek ook hier.
Dat laatste herken ik absoluut van mijn eigen clubje. Steeds meer werk komt neer op een steeds kleiner wordende groep oud gedienden. Vooral de karweitjes die een regelmaat terugkerend karakter kennen, blijken nog maar weinig echte liefhebbers te trekken. Zeer herkenbaar waarschijnlijk maar geen goede zaak! Grappig genoeg blijkt een éénmalig evenement wel volop liefhebbers te trekken. En dat is positief!
Natuurlijk zijn er genoeg redenen aan te voeren, waarom de jongere “potentiële” vrijwilliger minder happig is dan de oude getrouwen.
Immers, in het verzuilde Nederland van pakweg de jaren 50, 60 was de gang naar en het samenwerken binnen je club of buurt volstrekt normaal. Of het nu thuiszorg avant le lettre, grensrechter bij het eerste elftal of grimeur bij de plaatselijke toneelclub betrof, iedereen droeg een steentje bij. Sterker, vaker draaide het hele sociale leven in een dorp of stadje juist om zaken als kerk, voetbalclub of harmonie. Die tijden zijn lang vervlogen. Vergaande individualisering maakt de doorsnee landgenoot wat minder vatbaar voor een beroep op vrijwilligerswerk. Daarnaast is er een veel groter aanbod van “leuke” zaken die ook de nodige tijd en aandacht vergen. Ook de veranderde arbeidsparticipatie in ons landje speelt m.i. een grote rol. Traditionele arbeidspatronen wijzigden, de vrouw kent een meer dan volwassen inbreng in het arbeidsproces, waardoor logischerwijs de man een rol speelt in zorg en welzijn van het gezin. En dus minder tijd overhoudt om buitenshuis actief te zijn.
Toch pleit ik van harte voor meer vrijwilligerswerk. In alle geledingen van de samenleving. Vele handen maken licht werk. Dat niet alleen. Van regeringswege wordt de arbeidsparticipatie van de 55 plusser even dringend als van harte aanbevolen. Juist in die groep wemelt het van de vrijwilligers. En als die groep meer werk “tegen betaling” gaan verrichten wordt de spoeling nog dunner.
Wordt het daarom geen tijd om het heilig huisje “betaalde arbeid” omver te schoppen? Wat is erop tegen om een deel van je actieve leven in te vullen als “onbetaalde”. Ook al gaat dat ten koste van betaalde arbeid? Waarom niet een vergoeding toekennen voor dat stukje vrijwilligerswerk dat ten koste gaat van eventuele betaalde arbeid?
Volgens mij gaat de wereld er weer een pietsje mooier uitzien als mensen belangeloos aan zaken (kunnen blijven) meewerken. En er steeds meer mensen een klein beetje meehelpen. Neem Ridderkerk vorige week. Genieten geblazen!