ExpertBlog
Teamgeest!
Maand of vier terug ging de telefoon. Een goede vriend van mij. Aantal jaren terug begeleidden wij een paar seizoenen een jeugdelftal van onze plaatselijke trots. We hadden een leuke tijd en de mannen boekten een aantal aansprekende resultaten. In 2007 scheidden onze wegen, dat wil zeggen, ik bleef als begeleider tot eind vorig seizoen actief.
In januari verzocht het bestuur van de club hem alsnog de leiding van het team op zich te nemen. En of ik helpen wilde. Samen met-leuk detail- een goede collega die de verzorging op zich nam. Wat we troffen verbaasde ons wat. De mannen dreven ergens onderin de landelijke derde divisie rond, degradatie dreigde, de sfeer werd beïnvloed door "groepjes", alles was belangrijker geworden dan het spel met de bal..... Nog zo'n 9 competitiewedstrijden resteerden, waarin de teneur moest worden omgebogen. Het bleek een kolfje naar de hand van de "teruggehaalde, nieuwe" trainer. Bijna avond aan avond kwamen de jongens samen om weer "op pad" te gaan. En natuurlijk moesten er een paar bittere pillen geslikt worden. Jongens die een elftal terug moesten bijvoorbeeld. Anderen kwamen nadrukkelijk weer wel in beeld.
Toch was het een fluwelen revolutie. Géén hakken en breken omwille van een schokeffect, maar een goed gemotiveerde, eerlijke beslissing naar die gasten toe. En als ze één ding belangrijk vinden op die leeftijd......
We hadden de wind in de zeilen met een wel heel strenge winter. Er kon tijdelijk niet gevoetbald worden, maar dat deden wij toch. Onder barbaarse omstandigheden op het strand bijvoorbeeld.Met dikke chocolademelk na. Of op bijna bevroren kunstgras tegen 11 onverschrokken Katwijkers die ook nog wat te winnen hadden.
En zo groeide in die eerste koude weken het besef dat het ook anders kon. Dat presteren en leuk hand in hand kon gaan. Maar dat je daar wel voor moest gaan. Dat groeiende besef vertaalde zich de dag vóór de 1e partij in een mooie afspraak. We zouden proberen niet alleen degadatie af te wenden maar zelfs nog de top 4 te halen. En op die manier een kans op promotie bewerkstelligen. Leek gekkenwerk maar 24 uur later waren we wijzer. In een onvoorstelbaar tempo rosten de jongens de tegenstander van het veld, na 52 seconden 1-0 na 90 minuten 5-1!
Het bleek het begin van een prachtige periode. Zakelijk gezien, een project. Maar veel meer dan in business is voetbal vooral emotie. Het team groeide en groeide waarbij het afschermen en sterk maken ten opzichte van de "tegenstander" een grote rol speelt. Het team, dat waren wij! 16 jongens die langzaamaan mannen werden + begeleiding. En niemand die daar tussen kwam. De jongens werkten en knokten en hadden veel plezier. Daaromheen werden de randomstandigheden gecreeerd.
Zo simpel soms, leuk verslagje op de website bijvoorbeeld, de oude knorrepotten binnen de vereniging die weerstand boden meenemen in de vlucht omhoog, een hapje eten na de donderdagtraining. maar ook gewoon belangstelling naar het wel en wee rond de examens en school. Is tenslotte toch belangrijker!
En zo verstreek de tijd. Inmiddels kropen we omhoog naar plek 7. De belangrijkste test kwam tegen de latere kampioen. Die konden we nooit meer inhalen, maar we wilden onze krachten meten. En kleine wat ongelukkige nederlaag leek de tred te verstoren. Eerste tegenslag! Een week later werd het antwoord gegeven. De nr 3 werd geklopt en daar gingen we weer. In een zenuwslopende slotfase wurmden we ons in de laatste competitieronde inderdaad naar de 4e plek! Onder druk bleef iedereen keurig op de been! Slechts 1 nederlaag, de rest gewonnen. En dus de promotie nacompetitie.
Wat zo mooi is in zo'n traject is de manier waarop je ieder "individu" ziet groeien als je specifieke kwaliteiten gebruikt. Dus de voorstopper die plotsklaps ook mee naar voren gaat en daar in geval van nood letterlijk "zijn kop gebruikt". Ten voordele van de hele ploeg. Waar ik net zo van onder de indruk was, was de wijze waarop sommigen na een "pas faux" de stevige oorwassing heel volwassen oppakten. Alles bleef binnen de kleedkamer, een heel belangrijk detail. Want zo hielp de een de ander en werd er een gigantisch hecht verband gesmeed. De rol per speler maar ook per begeleider werd daarin steeds duidelijker. Ieder deed waar hij/zij goed in was. En vooral niets anders!
Daaromheen werd het ook steeds gezelliger. Brunch voor de beslissende partij, veel lol en ongekend acceptatievermogen. Twee dagen voor de nacompetitiefinale bleek hoe gretig die groep geworden was. Hemelvaartdag en sportcomplex op slot. Alleen moest er wel getraind worden, vond men. Enige uitweg was via een boomstam over de sloot. Dat kon niet, maar gebeurde toch. Met de nodige natte pakken tot gevolg. Zegt wel iets over de instelling......
Die finaledag werd in een uitstekende sfeer winnend afgewerkt. Met een fllinke slagroomtaart vooraf! Zegt nog niets over promotie, komen nog zware partijen, maar het is toch een prima prestatie.
De vergelijking met het dagelijkse werkleven laat zich raden. In menig organisatie wordt, in mijn optiek vaak geforceerd naar "eenheid en commitment" gezocht. Van wezenlijk belang als je een cultuur of organisatie verandering wilt/moet doorvoeren. Natuurlijk is het bij een groot bedrijf niet zo simpel als bij een voetbalploeg, maar het principe blijft hetzelfde. Belangrijkste les die ik meeneem is "coach,coach,coach en luister" Daarnaast is duidelijkheid, desnoods 5 x per dag en elkaar meenemen "omhoog" een vereiste. En tenslotte natuurlijk het aloude handwerk. Gewoon oefenen en werken om beter te worden. Daar ligt de basis van alle plezier en dus succes. Ik vond het geweldig om nog eens mee te maken. Dus daarom een stukje erover! Het team en de geest. Een onverslaanbare combinatie!
