ExpertBlog
Sollicitere!
Voetballer wilde ik worden. Net als alle jongetjes uit de buurt. En hoewel niet gespeend van enig talent bleek de 2e klasse van het amateurvoetbal het hoogst haalbare. In dat lot schikte ik mij overigens moeiteloos, je moet reëel blijven. Daarnaast maakte stevig blessureleed een voortijdig einde aan alle eventueel overgebleven ambities.
In die dagen wist ik overigens ook nog niet hoe ik in de gewone maatschappij de hemel ging bestormen. Opleiding gereed, soldaat gespeeld en dus maar eens binnengestapt bij uitzend en arbeidsbureau. In het eerste geval om lekker wat te doen te hebben, in het tweede geval om een beetje lijn en structuur in het verhaal aan te brengen. Nu vond ik dat arbeidsbureau een vrij stoffig gebeuren maar er was wél allerhande ondersteuning voor de beroepstwijfelaar. Beroepskeuzetest, aanvullende cursussen, goede gesprekken en verse koffie. Je moest je dan wel weer voor een bepaald beroep inschrijven, ook handig, nee zelfs noodzakelijk, bij een onverhoopt beroep op een eventuele uitkering. Nu was dat laatste niet nodig, maar die inschrijving was een verhaal op zich! Keuze te over, maar toen ik bijvoorbeeld ‘Tuinbouw medewerker’ opperde bleek dat een brug te ver. Volgde een ingewikkeld betoog waarvan de strekking ‘hoger opgeleid, dus niet structureel gemotiveerd’ behelsde. Dat hierdoor mogelijk een potentiële uitkeringsgerechtigde werd gecreëerd, vond ik wel een beetje vreemd. Vooral omdat tuinbouwbedrijven een nijpend tekort aan handjes kenden. De indeling in de categorie “medewerker interne zaken” leek mij ook bepaald geen baangarantie te bieden.
Nu redde ik mijzelf wel, maar als je toch wat minder bemiddelbaar was had je een probleem. Of niet natuurlijk. Maar goed, de geest van de onvergetelijke jaren 70 waarde nog onverminderd door die instanties die zich met werk en uitkering bezig hielden. Waarmee ik overigens niemand tekort wil doen. Wat had ik het in die dagen heerlijk gevonden als beroepsvoetballer ingeschreven te staan. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid was ik tot in de lengte van dagen nooit bemiddelbaar geweest! En bij gebrek aan ander werk ongetwijfeld in een uitkering vervallen. Maar wel een kick natuurlijk!
Eigen initiatief leidde gelukkig vrij rap tot een vaste werkkring en ik heb nooit meer stil gestaan bij het reilen en zeilen van het Arbeidsbureau. Heet tegenwoordig trouwens LWI (Locatie Werk en Inkomen). Ik kan en wil dus ook geen enkel oordeel vellen over nut en noodzaak van deze instanties. Ongetwijfeld een zeer capabel en integer gezelschap vakbroeders. En nauw samenwerkend met het UWV natuurlijk! Die integratie brengt ongetwijfeld voordelen mee in de begeleiding van (aankomende) werknemers.
Toch vond ik het zeer geruststellend toen ik las dat het UWV te Winterswijk, lieflijke vlek in de prachtige Achterhoek, de tijd nog even heeft stil gezet. En daarmee de hoon van een CDA Kamerlid over zich had afgeroepen. Men had het namelijk gewaagd aan de begeleiding van een asielzoekster uit de generaal pardon regeling een geheel eigen invulling te geven. Deze dame had als beroep van keuze ‘Zangeres van het lichte lied’ door de strot gewrongen gekregen, totaal onbemiddelbaar en dus op die manier nog even in de uitkering blijven hangen. U zult begrijpen, ik beleefde een deja-vu. Heerlijk! De meneer van het CDA dacht daar echter geheel anders over. De uitleg van het UWV volkomen negerend spoog hij vuur en sprak harde woorden over het ontduiken van de sollicitatieplicht. Waar moest het naar toe! Kamervragen te over, een WC rol vol. Nu snap ik zijn houding wel maar persoonlijk vond ik de redenering van het UWV zeer steekhoudend. Wijs geworden door de ervaringen in de barre praktijk had men daar besloten de dame in kwestie eerst de inburgering te laten voltooien en de taalcursussen te laten doorlopen. Met de motivatie van betrokken dame was in ieder geval niets mis en door haar wat af te schermen en te laten ‘rijpen’ werden haar kansen op de arbeidsmarkt op termijn een stuk groter. En dat voorkwam, aldus het UWV, een snelle uitval ingeval van een geforceerde jacht op een baantje op korte termijn. Eigenlijk net als in mijn geval zo’n 25 jaar geleden.
Mag ik Winterswijk vanaf deze plaats complimenteren met het getoonde inzicht? Geheel in stijl van de ‘geen woorden maar daden’ mentaliteit die in die streken heerst, lijkt mij dit een heel verstandige oplossing. Komt wel goed met die dame en het UWV. En misschien kan ik mij dan toch nog laten inschrijven als prof voetballer?
Of is dat zelfs voor Winterswijk een utopie?
Deze blog kunt u ook als Podcast downloaden en beluisteren, door op onderstaande link te klikken. Let op hiervoor moet u wel ingelogd zijn. U kunt links bovenin de site inloggen.
| auteur: | Frank van der Zwan |
|---|---|
| datum: | 8/6/2010 |
