ExpertBlog
Queensday
De provincie kleurt langzaam oranje en ik ben op ontdekkingreis. Deze cryptische opening schreeuwt om uitleg en die geef ik u graag.
Ons bezoek uit Australie wilde dolgraag een dagje genieten van het Noord Hollands polderlandschap. Geen probleem natuurlijk hoewel ik als doorgewinterde Hollander het bijzondere nu niet direct voor ogen had. Delta werken, Drielandenpunt, Veluwe of de Rotterdamse haven, daar kon ik me wat bij voorstellen, maar koeien en weilanden......
Mijn verbazing ging over in fascinatie toen ik, de hoofdstad voorbij, de weg naar Volendam opdraaide. Bij het aanschouwen van vlakke polders en oud Hollandse vergezichten raakte vooral mijn neef danig van de leg. En kon ik aan de bak.
Een stortvloed van vragen over nut en noodzaak van polders, bemaling, het maken van kaas en de bebouwing in dorpjes als Ilpendam en Monnickendam, golfde over mij heen. Tot mijn verbazing, en ook wel een beetje trots, kwamen de antwoorden vrij vlot en volgens mij ook nog redelijk accuraat.
Ik begon het niet alleen heel leuk te vinden, maar ik ging vooral met andere ogen naar ons eigen landje kijken. Dat is natuurlijk het grappige van vreemde ogen. Die dwingen!
En dan vind je al die dingen die wij doodgewoon vinden en waar we eigenlijk een beetje overheen kijken en praten ineens opnieuw uit.
In Volendam uiteraard op de foto. We bleken beroemde voorgangers te hebben. Onder meer Romario, Eleanor Roosevelt en Walt Disney verwonderden zich in het verleden over “Holland op zijn best”
De karavaan trok voort en ik reed inmiddels fluitend, met open raam en kop omhoog door de provincie. De Kaaswaag in Edam ontlokte niet alleen de geijkte reacties, de Noord Hollandse kaasboer en exporteur van Edammer blijkt in Australie wijd en zijd bekend. Typisch voorbeeld van ondernemerschap waar je een diepe buiging voor mag maken.
Omdat om ons heen de dorpen oranje kleurden begon ik ook aan een uitleg over Queensday. En dat bleek toch wat lastiger. Niet het uitleggen en verklaren van de jaarlijkse feestdag, maar het feit dat onze eigen vorstin het Event of the Year, het huwelijksfeest van de Britse kroonprins dus, liet schieten voor de viering van de eigen festiviteit stuitte op wat verbazing.
Tijdens mijn verhandeling over het doen en laten van onze vorstin kwam ik tot de conclusie dat het ook wel een tikje verbazingwekkend is. HM is immers ruim 73 jaar en zegt het feest van het jaar af. Met als eigenlijke reden dat ze andere daags gewoon moet werken! Niet alleen een duidelijk voorbeeld van discipline maar toch ook het voortouw in de discussie die landelijk woedt over het ophogen van de pensioenleeftijd.
Verloor ik deze discussie op punten, de vooraankondiging van pracht en praal van de bloembollenvelden was een weer duidelijk punt in mijn voordeel. Normaal gesproken scheur je met een dikke 100 in het uur voorbij aan al die fraaie symmetrisch aangelegde velden, nu zeker niet.
Sterker, vanaf een viaduct bij Noordwijkerhout en zonder twijfel volstrekt illegaal, schoten we een fotoserie die niet alleen qua lengte en tijdsduur maar zeker ook qua bijzonderheid een mooi plekje in het Australische krijgt toebedeeld.
Want daar was ik nu toch echt wel achter. Die laatste kilometers terug naar huis. Wat hebben we toch een fantastisch land. En wat zijn we toch eigenlijk een stelletje azijnpissers, zo bij elkaar. We zien helemaal niet meer hoe mooi en bijzonder Nederland eigenlijk is. En dus vergeten we ook toch wel een beetje hoe we dat met zijn allen voor elkaar hebben gekregen. Met ander woorden hoe we onze sterke eigenschappen benut hebben.
Als we daar nu weer gewoon eens mee gaan beginnen? Dan krijgen we volgens mij veel meer voor elkaar dan in die Babylonische spraakverwarring die ons nu teistert. We krijgen er in elk geval meer energie van!
En het moet ook moeiteloos kunnen. Onder leiding van een bevlogen vorstin. Zodat onze kinderen over 30 jaar ook kunnen uitleggen wat Queensday nu eigenlijk is!
