ExpertBlog
Prinsjesdag 2010: Routineklusje!
Morgen is het weer zover. Prinsjesdag, derde dinsdag in september. Van 1887, dus al bijna honderdvijfentwintig jaar een mooie traditie. Althans in mijn beleving.
Ik geniet als Den Haag, mijn stad, zich opmaakt voor het jaarlijkse ceremonieel. Hoewel geen Oranje freak ben ik wel een voorstander van ons koningshuis. In een ceremoniële functie, dat wel. En daar raak ik meteen in spagaat. Ik verdenk Hare Majesteit namelijk van een stevige vinger in de staatsrechtelijke pap. Wat mij betreft mag ze, want ik denk dat diezelfde Hare Majesteit, indien géén koningin, decennialang een minister president van allure was geweest. Een echte aanvoerster, om even in voetbaltermen te spreken. Aanvoerster van ons team! Een team vol met ministers, staatssecretarissen, kamerleden, fractieleden, medewerkers, noem maar op! Onze vertegenwoordigers!
En hoe gaat het met dat team? Hijgend, puffend, krakend, piepend, klagend maar ook keihard werkend komt ons team over de jaarlijkse eindstreep. Getrokken op het Binnenhof. Dit jaar verkeert ons team in demissionaire toestand. Er was geen vertrouwen meer in elkaar, in ons en al helemaal niet in zichzelf.
Nu kunnen wij, klootjesvolk langs de denkbeeldige zijlijn, natuurlijk lachen en ons nergens wat van aan trekken, maar dat team, dat zijn wij! En als ons team niet functioneert, om wat voor reden dan ook, dan zijn wij ook de klos. Ook al denken we van niet.
Want hoewel slechts een nederige observant, schaadt naar mijn mening de langdurige kabinetsformatie, waarin van andere zaken dan een beetje formeren in het geheel niets terecht komt, ons aller belang. Want terwijl het eindeloos gepalaver over centrum links, rechts door het midden, of Paars Plus maar geen einde neemt, zie ik de ene na de andere rampspoed in krant of journaal verschijnen. De postbodes kunnen massaal naar hun baan fluiten. In de zorg komen we op termijn een krappe 140.000 werknemers tekort. Pensioenen zakken in als de spreekwoordelijke souffle, kortom bepaald geen simpele klus voor Hare Majesteit, deze Prinsjesdag.
Waar normaal gesproken ‘s lands financiën in een rustig en beschouwend tempo aan ons voorbij trekken, lijken er nu toch bepaald pijnlijke en verontrustende zaken aan de orde te komen. En dan laat ik alle dossiers waarin zo langzamerhand toch ook eens een beslissing dient te worden genomen nog buiten beschouwing. Immers, wat te doen met de WIA, de tikje krakkemikkige staat waarin ons onderwijs verkeert, bezuinigingen links en rechts, het schreeuwt om beleid en leiding. Dat schept vertrouwen. En dat is waar het allemaal om gaat.
Eerlijk gezegd werd ik een tikje somber bij de gedachte aan deze Prinsjesdag. Geheel tegen mijn aard, want somber over politiek is een van de dingen die niet aan mij is besteed. Totdat ik vandaag de kop van een vertrouwd landelijk dagblad onder ogen kreeg. ‘4000 ambtenaren eruit’ kopte dit normaal gesproken zo ingetogen dagblad.
En u raadt het nooit, ik was op slag over mijn inzinkinkje heen. Hoewel ik helemaal niemand op wat voor wijze ook een ontslag gun en zeker de leden van deze aimabele beroepsgroep niet, proefde ik toch enige opluchting. Zo lang ik kan heugen zijn juist deze voorspellingen de voorbode van goed nieuws. Goede of slechte tijden, het ambtenarenbestand is in mijn herinnering altijd aan discussie onderhevig. En altijd wordt die soep wat minder heet gegeten. Of wordt op inventieve wijze natuurlijk ontslag voorkomen en toch bezuinigd.
Vele jaren geleden figureerde ik namens een grote uitzendketen een tijdje op een Ministerie in de agrarische sector. Er was hevige paniek over de voorgenomen reorganisatie. Althans extern. Op het ministerie zelf was iedereen de rust zelve. Twee jaar geleden liep ik bij toeval een oud collega tegen het lijf. Die was nog steeds op weg naar hetzelfde werk. ‘Alleen heet het nu anders,’ sprak hij monter. Snapt u nu mijn opluchting? Met een beetje goede wil komt alles best wel voor elkaar. Ook al krijgt alles een andere naam en bezuinigen we zonder te weten op die manier de hele boel bij elkaar!
En zo krijgen Hare Majesteit en wij morgen wat we zeker verdienen.
Een routineklusje in een zonnig Den Haag!
