ExpertBlog
Mens sana in corpere sano
Wereldnieuws is het niet, maar een rapport van de onderzoekers van UMC doet toch wel even wat stof opwaaien. Uitgerekend in een tijd waarin Sport met een hoofdletter wordt geschreven staat de edele voetbalsport in een heel ander daglicht.
Gelukkig niet vanwege een of andere onsmakelijke rel, wél vanwege de enorme kans op een blessure tijdens een wedstrijd of training
Niets nieuws onder de zon zult u zeggen, maar het team van het Utrechts Medisch Centrum kwam tot een wel heel harde conclusie Liefst 6 op de 10 voetballers lopen gemiddeld één blessure per seizoen op.
Dat betekent 620.000 voetballers.
De aard van de blessures loopt uiteen en varieert van enkels, liezen en knieën, tot rug en ander letsel. De lengte van een beetje blessure beslaat zo’n 32 dagen, bijvangst is de conclusie dat er gemiddeld 5 dagen niet kan worden gewerkt en 16 dagen niet kan worden gesport.
De grootste criticasters van ’s lands grootste sport stonden direct vooraan, de Koninklijke Nederlandse Voetbal Bond wist het even niet meer en de man in de straat had toch ook zo zijn bedenkingen.
Want wat betekent dat wel niet voor bijvoorbeeld de ziektekosten in Nederland? Of de verzuimlasten van een werkgever? En moet de politiek nu toch echt eens gaan denken aan de verzekeringsvariant waarin sociale en professionele risico’s van elkaar gescheiden worden?!
Of moesten we, uiteraard met alle respect, dan toch maar allemaal gaan schaken? Om blessures te voorkomen.
Als voetbaldier pur sang wachtte ik radeloos op de eerste opbeurende opmerkingen over mijn geliefde sport. En op een beetje doordachte conclusie.
Hulp kwam uit zeer onverwachte hoek.
Uitgerekend het College van Zorgverzekeringen, toch een van de partijen waar de verhoogde schadelast wenkbrauwen moet doen fronsen, brak een lans voor het edele balspel. Want, zo redeneerde het CvZ, niet aan sport doen, en voetbal is nu eenmaal de grootste sport qua deelnemers, heeft een funeste uitwerking op de volksgezondheid en kost per saldo veel meer geld dan het toch een tikje extreme voetballeed.
Na deze opsteker toch eens nagedacht over de oorzaken.
Als ervaringsdeskundige, immers na een pittige blessure voor goed buitenspel en sindsdien al decennialang in de begeleiding actief, valt mij op dat er geen conclusie wordt getrokken over het toenemende gebruik van kunstgrasvelden.
In mijn beleving vereist het spelen op kunstgras niet alleen een andere insteek, ook schoeisel, warming up en manier van spelen moeten worden aangepast. Als verklaard tegenstander van kunstgras ben ik weliswaar wat bevooroordeeld, maar naast het aantal hamstringblessures neemt ook de simpele brandwond enorm toe. Ben je toch een paar dagen zoet mee na een simpele sliding.
Ook niet onbelangrijk is de beleving van de spelers. Afgelopen seizoen kwamen “mijn jongens”, jong en avontuurlijk, in sommige gevallen zo’n beetje uit de kroeg naar het veld. Terwijl er toch op aanvaardbaar selectieniveau werd gevoetbald. In de wedstrijden ontbrak bij een aantal mensen toch net dat beetje scherpte om blessures te ontlopen. Tikkie te laat in het duel, u kent dat wel. Om zo zonder opzet toch een blessure te pakken.
Als derde, laatste, maar zeker niet te onderschatten oorzaak benoem ik Nostalgie. Speciaal voor deze gelegenheid met een hoofdletter!
Want ja, het percentage voetballers dat ondanks het passeren van de voetbalpensioenleeftijd, toch nog denkt volle Kuipen en Arena’s te kunnen bekoren en erger nog, daaraan dientengevolge acties koppelt die echt alleen des Messi zijn, is buitengewoon hoog.
Als scheids lach ik mij soms een ongeluk om alle goedbedoelde maar uiterst riskante acties. Maar de kans op blessures wordt er wel door vergroot, natuurlijk.........
Verder weet ik het eigenlijk ook niet. Behalve dan dat we natuurlijk gezamenlijk moeten streven naar minder blessureleed. Sport en in het bijzonder voetbal is te leuk en mooi om ten onder te laten gaan aan een overdaad aan blessures.
Preventie dus, goed schoeisel, grasvelden en een realistisch zelfbeeld helpen ons al aardig op weg. En dus lekker blijven spelen.
De Romeinen wisten het al. Mens sana in corpere sano!
Waarmee alles is gezegd!
