ExpertBlog
Kromme tenen
Waar was u op 8 juli 1998. Pakweg om half acht op een stralende zomermorgen? Hoezo, weet u niet meer? Kan toch bijna niet anders dan dat deze ochtend ook in uw geheugen gegrift staat. Als u voetballiefhebber bent tenminste.......
Zelf weet ik nog tot in detail waar ik mij toen bevond. En vooral in welke omstandigheden. Krap 8 uur nadat in een zinderend Marseille, Brazilie vanaf de penaltystip ons eigen Oranje de weg naar de finale van het WK voerbal had versperd, zat ik op de fiets. Pendelend langs de Haagse Loosduinseweg. In mijn beleving was ik zo'n beetje de enige. In een oorverdovende stilte zocht ik mijn weg. Ik had overal liever willen zijn,tot in de hel aan toe, maar ik was dus onderweg naar mijn werk. Of er niet zojuist iets had plaatsgevonden waarvan ik de diepgang maar moeilijk kon doorgronden. Hoewel geen drup alcohol op, voelde en proefde ik een kater als een koningstijger. Leeg was ik, leger dan leeg. De Haagse Schilderswijk toonde nog steeds een Oranje aanblik, vlaggetjes wapperden vrolijk maar nu toch vooral doelloos rond. In de Haagse binnenstad, normaal een gonzend bijenkorfje, de verlatenheid van een slagveld na de slag. De Hofvijver treurde huilend mee. Op enig moment belandde ik toch ten kantore. Ook daar sprakeloosheid troef. In een chagrijnige sfeer werd de werkdag aangevangen en beeindigd. Zelfs de erkende voetbalhaters toonden mededogen en zwegen mee.
10 jaar daarvoor had ik die hele Oranje fever in ons eigen landje in het geheel niet meegekregen. Het Europees kampioenschap in Duitsland, die geweldige veldtocht door het land van onze Oosterburen, maakte ik van zeer nabij mee. Elke wedstrijd in het stadion tot in het onvergelijke Hamburg van 21 juni 1988 toe. En de finale natuurlijk! Heerlijk........ Hoe het in ons vaderland eraan toeging zag ik wel op tv. Of in Bild Zeitung. Zo was ik ook bij een volgend WK en EK niet in eigen land. En miste ik dus alle vreugde én verdriet van het thuisfront.
Want hoewel een tikje lichtzinnig en eigenlijk ook wel een beetje arrogant is elke 1 juni in een "even" jaar het startpunt voor een bijna collectieve Oranje koorts. "We" worden Europees/Wereldkampioen, de rest kan op voorhand net zo goed niet afreizen naar plaats van bestemming. T is dat we tegenstanders nodig hebben, maar het gaat toch vooral om een aantal zeer formele handelingen, dat binnenhalen van de titel. Zelf behoor ik zeker niet tot het ras der (voetbal) optimisten, maar ervaar net als de rest van voetbalminnend Nederland toch ook een oplopende thermometer. Zo vond ik mijzelf tijdens de 1/8 finale van het eerder genoemde WK terug in zwembad de Waterthor, alwaar ik in volstrekte afzondering de twee aanwezige badmeesters moest verklaren dat ik de spanning beter in het zwembad kon verwerken dan "thuis voor de buis". Waarop de heren mij door 2 x 100 watt speakerboxen een live radio verslag ten gehore brachten zodat ik bij de winnende goal van Edgar Davids van schrik alsnog bijna verzoop. Haagse humor, je treft het nergens beter.
Maar goed, terug naar die oplopende thermometer. En al die bijbehorende kwalen en kwaaltjes. Ik noem niet alleen de alom bekende Oranje koorts maar wat te denken van angstdromen, géén stem meer over, zweet handen, jubel- en kromme tenen. Vooral kromme tenen. Als ik niet in het stadion de wedstrijd live kan aanschouwen, heb ik in tijden van spanning letterlijk last van kromme tenen. En dat kijkt lastig. Laat staan dat ik lekker kan fietsen in die perioden. En dat laatste is weer noodzakelijk om toch maar op tijd op het werk te komen.
Daarmee belanden we op een zeer cruciaal punt in dit verhaaltje. Want zonder de baas ook maar iets te kort te doen regeert Koning Voetbal gedurende een aantal weken. Voor de echte voetballiefhebber een onverbiddelijke vorst. Hoe te rijmen met die andere belangrijke poot onder ons bestaan, de werkgever?!
Want al die voetbalgekken hebben wel degelijk de neiging heel anders te reageren dan in normale tijden. En dan doel ik niet op een restantje "hoolies" of op diegenen die wel heel veel drank naar binnen schuiven, maar op die mensen die gewoon even niets aan het hoofd willen hebben dan voetbal op de wedstrijdagen van hup holland hup. En hoewel ziekmelden uiteraard geen goed verhaal is, kunnen partijen op voorhand beter maar goede afspraken maken. Voorkomen is beter dan genezen, nietwaar? Vooral met de 1e partij in Zuid Afrika op 14 juni a.s. om 1330uur op het programma. Dodelijke tijd natuurlijk. Namens alle voetbaldieren, de rest van het jaar in volstrekte gehoorzaamheid onze taken uitvoerend, roep ik werkgevers op tot medewerking en coulance, veel coulance. Er kan niet altijd vrij worden genomen dus sta voor die ene keer tv's toe op het werk, laat ons op andere uren overwerken, u ontbijt op bed bezorgen op die ook al tijdens het WK vallende vaderdag, schrap ons kerstpakket, maar laat ons de Oranje leeuwen kunnen aanschouwen onder werktijd. U krijgt er géén spijt van. En komt die onvermijdelijke dag dat "we" eruit gaan, gun ons dan de andere ochtend nog één kwartiertje respijt. Fietsen met kromme tenen blijft immers lastig. En weet dat die goedaardige kwaal ook weer razendsnel voorbij is. Hoop doet leven en in september is het weer " nieuwe ronde, nieuwe kansen" Een eeuwige carroussel!
U allen een goed WK, met in overleg, een lelieblank verzuimoverzicht. Moet kunnen. Hup Holland!
