ExpertBlog
Jureren
De vele talentenjachten op de Nederlandse televisie kunnen mij maar weinig bekoren. Al zappend pak ik er af en toe wat flarden van mee. De uitslagen van de zoektochten naar Mary Poppins en Zorro zaten bovendien vlak voor Studio Voetbal. Ze liepen regelmatig uit, waardoor ik het slot ongewild onder ogen kreeg. Ook de tatoeages van Ben Saunders heb ik uitgebreid kunnen aanschouwen. Van al die lichaamsversieringen houd ik net zo weinig als van zijn zangkunst. Het valt me trouwens toch op dat veel van die talenjachten gedomineerd worden door amateuristisch geploeter, dat genadeloos door juryleden wordt afgestraft. De eigenlijke sterren van de show lijken de juryleden zelf te zijn. Soms worden de kandidaten met ongezouten meningen naar huis gestuurd. De tijd dat Barry Stevens zelfs bij de aller-slechtste kandidaat nog enthousiast riep “Doorgaan, vooral doorgaan”, lijkt ver achter ons te liggen. Nu zijn dergelijke programma’s natuurlijk vooral bedoeld om zoveel mogelijk kijkers te trekken. Die kijkers moeten ook driftig per sms stemmen, want dat levert geld op. De kandidaten hebben als enige doel beroemd worden. Ook al is het maar “one minute of fame”.
Ik heb alleen gebiologeerd zitten kijken naar een stukje van een uitzending waarin zogenaamd sprake was van een blinde auditie. De juryleden zaten met hun rug naar het podium, zodat ze de kandidaten alleen konden beoordelen op basis van hun stem. Zodra een jurylid enthousiast was over een deelnemer, drukte hij of zij op een knop waardoor diens stoel omdraaide.
Toen ik dit jaar gevraagd werd om voorzitter te worden van de jury van de NN Game 2010-2011, heb ik als eerste geïnformeerd of ik dan ook in zo’n draaistoel mocht zitten. Het was jammer genoeg niet aan de orde. De kandidaten kwamen niet in levende lijve bij ons langs. De NN Game is een online kennisgame over de verzekeringsmarkt. Bovendien bestond de eindronde uit een rapport met een risicoanalyse en verzekeringsadvies. Je moet er niet aan denken dat de kandidaten dat advies komen voorlezen of voorzingen. Daar komt bij dat het ook geen talentenjacht is. De game is bedoeld voor verzekeringsadviseurs met een brede kennis van en ervaring met inkomen-, pensioen- en schadeverzekeringen. Er waren drie voorrondes met multiple choice vragen. De beste 20 spelers mochten meedoen aan de finaleronde.
Om toch een beetje het idee van een blinde auditie te imiteren was ervoor gezorgd dat ik bij de beoordeling van de inzendingen niet wist van wie die afkomstig waren. Zo kon ik zonder aanzien des persoons mijn oordeel geven. De neiging om daarbij Willem Nijholt te imiteren kon ik, gelukkig voor mijn mede juryleden, onderdrukken. Wat ons opviel was dat de verdeling over de drie verzekeringsterreinen (schade, inkomen, pensioen) voor de meeste verzekeringsadviseurs een zware opgave was. Zo gauw een van de adviseurs zich buiten het eigen bekende terrein moest begeven nam het niveau af. Zo’n beetje wat gebeurt met een weervrouw die moet stijldansen of een musicalartiest die moet kunstschaatsen.
Gelukkig hoefden wij niet in het openbaar ons oordeel over elke kandidaat te geven. Wie even op internet speurt ziet dat vrijwel elk juryoordeel in de voorrondes van talentenjachten een storm van kritiek oogst. Ons oordeel over de winnaars en de nummers twee in de beide categorieën hebben we wel gepubliceerd. Binnen het klassement van de Verzekeringsadviseurs won Franklin Lek, binnen het ING klassement sprong Joël van der Spek eruit. Ik heb (gelukkig) nog geen e-mails, blogs of twitters gezien met kritiek op die jurering.
Hasko van Dalen, Directeur Beleidsontwikkeling Pensioenen Nationale Nederlanden
