ExpertBlog
Jinglebells!
In een week waarin gans Nederland in discussie gaat over het vraagstuk wanneer er nog sprake is van zelfverdediging, werd mijn aandacht getrokken door iets heel anders.
En wel door de toenemende mate waarin de verzakelijking van de maatschappij, het beleven van traditionele hoogtepunten van het jaar belemmert.
Ik wil het niet eens hebben over de tenenkrommende gewoonte al ver voor 5 december het kerstfeest een prominente, maar vooral commerciële plaats op de kalender te geven. Een verloren strijd, hoewel ik namens de Goedheiligman tot mijn laatste snik zal strijden. Blijft een feit dat deze vorm van vercommercialisering bijdraagt aan het gegeven dat de medemens al ver voor 25 december geen kerstlied meer kan horen. En uitgeput aan het werkelijke feest van licht en geluk begint.
Terug naar de verzakelijking.
De tijd is nog niet zo heel lang voorbij dat een gemiddeld kantoorpand, fabriekshal, of wat voor werkplek dan ook, in de dagen voor kerst bijdroeg aan een gevoel van gezellig en saamhorigheid. Leuke versiering hier, klein boompje daar en tijd voor een sfeervol kerstdrankje en/of hapje. Waarbij het stichtelijk woord of desnoods de per jaar sterker wordende verhalen zeker niet ontbraken.
En nu?
Versieringen zijn verboden in het kader van wet en regelgeving, het stichtelijk woord of de mooie verhalen zijn vervangen door de meest recente markt en managementrapportages. Daarbij is een gezellig kerstsamenzijn verworden tot een lopend hapje in de wandelgangen. Waarbij dan gelijk ook nog de meest recente zakelijke avonturen kunnen worden gedeeld.
Kortom, het onderscheid tussen 23 december en bijvoorbeeld 16 januari is nauwelijks meer zichtbaar. En de ook al oude gewoonte om op zo’n laatste dag voor kerst zo weinig mogelijk stil te staan bij werk, maar vooral even te overpeinzen hoe het buiten in elkaar steekt, verdwijnt stilaan.
Een betreurenswaardig feit. Overigens het beste te bevechten door gewoon toch iets gezelligs te doen, dwars door alle protocollen heen. Voldaan gevoel als dat lukt natuurlijk!
Is die verzakelijking al een doorn in het oog, de betutteling die wet en regelgeving oplegt aan de traditionals, is de spreekwoordelijke klap op de vuurpijl. Geen initiatief of er is wel een regel, wet of oekaze die een spaak in het wiel steekt. Of die voorschrijft wat er in welke situatie moet plaatsvinden.
Ik was dan ook niet verbaasd toen ik een artikel onder ogen kreeg waarin preventief ingrijpen bij een Nieuwjaarsreceptie werd geadviseerd. Hoewel zeker geen feestbeest moest ik toch smakelijk lachen bij deze poging om de eigen verantwoordelijkheid die mensen wel of juist niet bezitten, te kanaliseren.
Tip 1 is om als preventieadviseur die invloed wil hebben op de receptie vooraf je wijsheden te spuien. Anders ben je standaard te laat. Dat lijkt mij inderdaad correct. Als de stemming stijgt vervaagt het begrip preventieadviseur naar ik aanneem volledig.
Daarnaast moet de openingsspeech van de CEO van het bedrijf passages bevatten over niet teveel drinken en veilig rijden. Niks mis mee, ware het niet dat er nooit iemand luistert naar deze speeches.
Ook dient de BOB in de watten te worden gelegd. Dus niet alleen water en sap, maar allerhande speciale frisdranken. Kan geen kwaad natuurlijk, maar of dit nu moet worden vervat in een beleidslijn is de vraag.
En tenslotte is de locatie en het moment van recipiëren van eminent belang om de zaak niet geweldig uit de klauw te laten lopen. Dus veel en helder daglicht en muzak als een murmelend bergbeekje.
Tsja, er niets mis met de tips, los van wat open deuren. Maar toch word ik er en beetje treurig van.
Als volwassen mensen gezellig samenzijn en even stil willen staan bij het moment, moeten er niet allerlei vangnetten worden gecreëerd die uitgaan van een negatief scenario.
Wees vrolijk, houd je kop erbij en spreek elkaar desgewenst aan. Met andere woorden, let gewoon een beetje op elkaar. Uiteindelijk is dat toch de voornaamste boodschap van de traditionele eindejaarsmomenten.
Ik wens u een fantastisch 2012 en een gezonde portie eigen initiatief!
