ExpertBlog
Geloof in wat je doet
De dorpskapper stopt ermee. Het zat er wel een beetje aan te komen. Na eenenvijftig jaar knippen en scheren is het wel mooi geweest. De zaak gaat dicht, opvolgers zijn er niet. Zoon en dochter hebben het wel geprobeerd, maar hun vak was het niet.
Hoewel zwijgzaam van aard, spraken we veel. Het klikte blijkbaar. In die intieme wat belegen sfeer, waar alles een beetje tot stilstand kwam. En waar natuurlijk alle verhalen in de loop der jaren steeds een tikje mooier werden. Want dat is wat erover blijft, mooie herinneringen en gekke verhalen. De mindere dingen vergeet je. Als hij vertelde zag je de drommen kinderen die op woensdag middag en zaterdagochtend de kapperszaak tot een druk bezocht plekje in het dorp maakte. Of de beide voorzitters van de rivaliserende voetbalclubs, die per se niet naast elkaar geknipt wilde worden. En je hoorde de trots, de bestudeerde nonchalance, waarmee hij over zijn ambacht sprak. Want dat is het! Kappen en knippen doe je niet zo maar, moet echt in je zitten. De kinderen van toen bezoeken nog steeds zijn salon, allang volwassen natuurlijk, maar nog steeds blij met hun “eigen”kapper. De jeugd zoekt een ander stekkie. Vindt ie wel logisch ook. ‘Ik ben nu eenmaal geen Cosmo’ vertelde hij eens, ‘Hoewel ik mijn hand echt nergens voor om draai én ook nog eens een tikkie goedkoper ben’. Geen valse bescheidenheid overigens, maar ja, geen MTV en games in de zaak en dat willen de kids.
Soms sprak hij over alle investeringen die hij tot op het laatst voor de kiezen kreeg. En over de administratieve rompslomp rond het wel en wee van zijn enig personeelslid. ‘Ik had nooit voor een baas willen werken hoor, mijn vrijheid ging me boven alles’ vertelde hij tijdens mijn laatste bezoek. ‘maar ze maken het je niet makkelijk’. Met “ze” bedoelde hij de politiek, zoveel was duidelijk. Hij bleef netjes, maar God hoorde hem brommen.
Tot de laatste snik bleef hij een bevlogen vakman en een eigenzinnige ondernemer. Op mijn vraag waarom hij niet al wat eerder van een welverdiende rust was gaan genieten raakte hij nog maar een keertje de kern van de zaak. ‘Jongen, dat kon ik me echt niet permitteren, t is hard werken hoor als eigen baas. En ik had zeker geen tijd voor ziek en zeer’ En dat voelde hij nu toch wel.
Uitgeknipt, maar nog vol goede moed stort hij zich vanaf nu op zijn hobby’s. Want er was toch wel weinig tijd geweest voor de geneugten des levens. Zuur was hij er zeker niet van geworden. Een advies voor de jonge ondernemer had hij ook nog paraat. ‘Geloof in wat je doet, komt het allemaal goed’ We zijn lachend uit elkaar gegaan. Zullen elkaar nog weleens spreken. Want het dorp blijft het dorp. En een ondernemer blijft een ondernemer. Met oog voor vak én mens.
