ExpertBlog
Er was eens
1876.
Ik leef nog niet maar gewerkt wordt er wel. En hoe! Sam van Houten mag dan wel het nog steeds beroemde "kinderwetje van van Houten" hebben gefabriceerd, de ganse bevolking werkt zich van zeer jong tot zeer oud, een slag in de rondte. Sociale wetgeving bestaat nog niet, werkweken kennen ongeveer 80 werkuren en ben je ziek, dan heb je pech! Over arbeidsomstandigheden wil ik het helemaal niet hebben. Pure horror. Wie wel eens een boek gelezen heeft over werknemers in pakweg de Schiedamse jeneverindustrie beaamt dit onmiddellijk.
Over iets stompzinnigs als "stoppen met werken bij het bereiken van de 65 jarige leeftijd" of een "VUT regeling" wordt slechts nagedacht door anarchisten of vrije geesten van zeer liberale afkomst. Beide soorten zijn in die dagen zeer dun gezaaid. Of gewoon schatrijk. En dan is die hele discussie irrelevant.
Gedroomd werd er wel, gelet op het tekort aan slaap meestal met open ogen. Maar volgens mij gingen die dromen niet verder dan de wens om in elk geval genoeg te eten bij elkaar te sappelen voor vrouw en kinderen. Het leven was zwaar, voor ons verwende 21e eeuwers zelfs onvoorstelbaar zwaar.
2034
Als ik nog leef werk ik nog steeds. Ben dan in hopelijk goede gezondheid, een dikke 70 jaar en moet volgens de verhalen nog flink aan de bak. Niks genieten van tuin en geraniums, van kinderen en kleinkinderen of van een pittige wandeling met de hond. Greppels graven moet ik. En dat alleen omdat ik de laatste 30 jaar van mijn werkzame leven in een kantooromgeving heb doorgebracht. Voormalig stratenmakers, die natuurlijk ook nog doorwerken, hebben een dik verdiende kantoorplek gekregen.
Hadden we maar geluisterd naar die minister. Ooit, zo'n 25 jaar geleden stelde hij voor de pensioengerechtigde leeftijd met 2 jaar te verhogen. En dan ook nog uitgesmeerd over een jaar of 20. Werken tot je zevenenzestigste! Vonden we een waanzinnig plan. En een stapje terug om onze welvaartstaat een beetje op het peil van rond de eeuwwisseling te houden wilden we ook niet. En nu dus de gebakken peren. Want er blijken veel drastischer maatregelen nodig dan die ooit gesuggereerde geringe aanpassing. En nu moeten we veel langer door....... In mijn voordeel werkt wél de stijging van de gemiddelde levensverwachting. Mannen worden inmiddels zo'n 90 jaar, vrouwen zelfs nog 2 jaar ouder.
Toch klaag ik niet. Absoluut niet zelfs. Dat ik nog mag werken betekent dat ik gezond ben. En als ik eens ziek ben wordt mijn loon doorbetaald. Daarnaast zijn de voorzieningen voor de ouderen onder ons goed tot zeer goed. En heb ik mijn kinderen altijd te eten kunnen geven. Zij leven inmiddels hun eigen droom.
Tel daarbij op dat ook greppels graven inmiddels dusdanig gemechaniseerd is dat ik mijn latente technische knobbel op hoge leeftijd alsnog tot wasdom voel komen. Mijn arbeid is ook nog eens beperkt tot 10 uur per week en ingebouwd in een dijk van een CAO. Al heet dat inmiddels geen CAO meer. Maar al die nieuwe termen.
Twee verhaaltjes met een heel verschillende insteek. "1876" is geweest en willen we natuurlijk nooit meer terug, "2034" komt eraan maar liever niet in die vorm. "De kerk in het midden" is misschien een toepasselijk spreekwoord. Want die discussie "doorwerken" loopt inmiddels hoog op. Zo hoog dat naar mijn mening de kern van de zaak wat uit het oog verloren wordt. Want er mag dan een"hete Herfst" voorspeld worden, feit is dat de kosten voor de huidige AOW danig uit de klauw lopen. En dat we onze (klein) kinderen niet kunnen opzadelen met de te verwachten kostenexplosie. Bovendien ben ik de mening toegedaan dat mits gezond en nog niet afgebeuld, werken het lijf en de leden in "good shape" houdt. En de geest scherp!
Laat duizend bloemen bloeien! En de uiteindelijke AOW plannen uitblinken in duidelijkheid en creativiteit. Desnoods per individu op eigen leest te schoeien. Tenslotte bestaat nu ook al de mogelijkheid de AOW zelf op te schorten en voor een latere ingangsdatum te kiezen! En tot slot niet te veel zeuren, maar gewoon doen! Werkt echt beter! Voor jong en oud.
