ExpertBlog
Deur donderen
In de allerlaatste week van 1969 voltrok zich mijn eerste bezoek aan de provincie Groningen. Familiebezoek.
Plaats van bestemming bleek Harkstede, lieflijk vlekje op de landkaart waar mijn tante haar grote liefde naar toe was gevolgd. Voor een ventje van 7 aan wie de wilde jaren zestig uiteraard volledig voorbij waren gegaan en uitstap van allure. Want het was ver, heel ver. Maar erg leuk.
Al gauw was de voornaamste pleisterplaats van het dorp ontdekt. De kleine maar in de loop der jaren flink gegroeide supermarkt had mijn onverdeelde interesse. De zaak heette gewoon Leugs, naar de eigenaar, een hardwerkende middenstander.
Hoe hardwerkend bleek deze maand. Want bij een krantenstukje over het overlijden van een 100 jarige “vakkenvuller” werd mijn aandacht getrokken door de naam. Leugs dus.
Toeval leek mij uitgesloten, dus snel verder gelezen. En er was inderdaad sprake van dezelfde Leugs als de uitbater van het winkeltje van mijn eerste reiservaringen.
Meneer Leugs, met een hoofdletter, want respect, bleek na een al zeer arbeidzaam leven de toko in 1976 te hebben overgedragen, maar niet om op de lauweren te gaan rusten. En zo was hij een jaar of wat geleden bij de C1000 in zijn huidige woonplaats binnengelopen met het verzoek om werk.
De eigenaar gaf eerlijk aan dat ie zich aanvankelijk geen raad wist met het verzoek van de toch al 95 jarige Leugs. Maar uiteindelijk, goed werkgeverschap indachtig, ging hij toch overstag.
Schot in de roos!
De “nieuwe” bleek nog steeds van aanpakken te weten, werd zeer geliefd bij jong en oud, een ervaren leermeester. En nu dus betreurt maar ook met respect herdacht.
Ongelofelijk eigenlijk, 100 jaar en nog steeds zo actief. Ik teken er direct voor.
Wie er zeker ook voor tekent is onze minister van sociale zaken. De heer Kamp ziet de problemen van vergrijzing en alles wat samenhangt met steeds ouder wordende landgenoten als sneeuw voor de zon verdwijnen.
Wie praat er nog over een verhoging van de AOW leeftijd naar 66 en later 67 jaar, als deze voorbeelden op tafel komen?
Want gepraat wordt er zeker. Het al zeker gewaande pensioenakkoord blijkt op moment van schrijven nog niet helemaal vuurvast te zijn. CPB berekent immers dat het huidige akkoord geen recht doet aan de generaties onder die van de “baby boomers”.
En dat is niet goede aarde gevallen binnen diverse geledingen in de samenleving. Eerlijk gezegd ben ik niet helemaal in to de materie, dus ik weet niet of de redenering van CPB een terechte is, maar eens te meer blijkt hoe gevoelig dat langer doorwerken in ons landje ligt.
Nut en noodzaak zien we allemaal wel, maar de invulling van dit hoofdpijndossier bezorgt menigeen slapeloze nachten.
Persoonlijk ben ik gecharmeerd van het flexibele van het plan. Waarmee ik bedoel dat de mogelijkheid tot flexibel stoppen mij zeer aanspreekt. Ben je er echt helemaal klaar mee, dan stop je op vijfenzestig. Of, wat mij betreft zoveel eerder als je wilt. Kost je natuurlijk wel een paar procent van je eventuele uitkering. Per jaar, dan!
Daarnaast kun je ook zoveel later stoppen als mogelijk. Bijvoorbeeld als je net je drieënzeventigste verjaardag hebt gevierd. Daar krijg je dan een aanzienlijk hoger AOW pensioen voor terug.
Ik denk dat je op die manier meer recht doet aan individuele wensen van de pensionado.
Bovendien kan eerder stoppen met datgene wat je misschien al een heel werkleven doet, wel heel verfrissend werken. En ertoe leiden dat je na een break toch weer verleid kan worden tot bijvoorbeeld een klein ander betaald baantje? Of is dat wel erg idealistisch en teveel als 48 jarige gedacht??
In elk geval blijk je als 95 jarige nog steeds gewoon te kunnen instromen in het arbeidsproces. En die hoop doet ongetwijfeld leven!
