Als rasechte monarchist verheug ik mij jaarlijks op Prinsjesdag. Sinds 1887 "de derde dinsdag in september". In mijn eigen stad nog wel. Den Haag nog net niet in herfsttooi, ademt vooral in de vroege ochtenduren vóór het circus losbarst, de grandeur van een rijk verleden. Zwervend langs de route, gewoon op weg naar de praktijk van alledag, zie ik de eerste Oranjegangers nestelen op een goed plekkie langs de route. Van heinde en ver komend, elk jaar weer. Worden alleen wel een dagje ouder, maar dat zie je vaker met tradities. Tot mijn genoegen vernam ik dat mijn oude basisschool wel nog steeds met man en macht uitrukt. Eerst een stukje met de tram en vervolgens in optocht naar de Vijverberg. Beetje opgewonden roezemoezen, wat lacherig en natuurlijk vooral uitkijkend naar het ijsje na afloop. Juffen en meester hebben in de dagen voorafgaand ongetwijfeld oorzaak en gevolg van Prinsjesdag onderwezen. Een echte geschiedenisles en nog naast de deur ook! Zo blijven ook de jongeren generaties betrokken.
Maar zover is het nu nog niet! Het is nog stil en de aanblik van het Tournooiveld en die typisch Haagsche Hofvijver maakt altijd wat in mij los. Dat melancholieke, die hang naar het verleden en toch, heel dichtbij erg modern en bij de tijd. Een beetje er tegen aanschurkend. Net als ik eigenlijk! Mooiste stad van Europa! Wat zeg ik? Van de hele wereld! Geen wonder dat de koningin hier graag woont en werkt. En zich vandaag toont aan het volk. Met alle en pracht en praal die daar gewoon bij hoort. Ik laat het zakelijke gedeelte van de dag graag aan alle analisten, wijsneuzen, zinsbegoochelaars en ras politici. Die hebben hun mening toch al klaar en de messen geslepen. Of de pennen voor één keer in de honing gedoopt?
Hoe het ook zij. Als de koningin de Rede uitspreekt heb ik mijn finest hour al beleefd. In mijn eigen Prinsjesdagstad, Den Haag!
Foto door: Roel Wijnants, http://www.flickr.com/people/roel1943