Verzekeraars werken zelf de versnelde afbouw van de rentehobbel in de hand. Waar we in eerste instantie richting de politiek reageerden dat een premieniveau van 0,7% toch echt nodig zou zijn, werden binnen de kortste keren premies geboden op ongeveer de helft van dat niveau. Uiteraard voel je je dan als politiek niet serieus genomen en staat er toch weinig in de weg om de afbouw in een wat vlotter tempo te laten verlopen. Maar was het nu echt nodig die rentehobbel?

Het UWV, de partij welke toch zou moeten weten welke premie echt nodig is voor het financieren van de uitkeringen (het risicodeel), becijferde in 2007 dat 0,27% toereikend zou moeten zijn. Het gat naar 0,7% is dan inderdaad fors. Uiteraard speelden ten tijde van de discussie andere inschattingen omtrent de schadelast in de WGA.

Maar is het nu voor een ondernemer werkelijk spannend die 0,01% meer of minder? Uiteraard hangt dit af van de loonsom. Echter, voor het gros van het MKB is dit niet spannend. Als er al een premievoordeel is (hetgeen steeds lastiger zal worden gezien de premies 2009 van het UWV), dan praat je over tientjes. Dat boeit een ondernemer niet. Bovendien is het onderwerp niet sexy, heeft hij over het algemeen weinig risicobesef (hoeveel WAO/WGA instroom heeft een gemiddelde MKB'er?) en is hij in de laatste 10 jaar met regelmaat benaderd over de zoveelste wijziging in Sociale Wetgeving.

Premie geeft dus niet de doorslag. En toch zie ik geen enkele goede reden waarom een werkgever geen eigenrisicodrager zou worden. Waarom zou je bij een partij zitten welke geen enkel belang heeft om jou schadelast te beperken? Valt de schadelast tegen, dan kan de overheid (lees: het UWV en de Belastingdienst) de premie conform het omslagstelsel gewoon verhogen. Dat systeem hebben we in NL geaccepteerd. Toch geven de cijfers uit de praktijk een scheef beeld : 25% van het MKB is eigenrisicodrager. Van deze zelfde groep heeft echter 75% een verzuimpolis. Er is dus risicobesef bij de ondernemer (waarom anders een verzuimpolis?), maar er wordt wel toegestaan dat er na 2 jaar ziekte een knip komt in het reintegratieproces door het WGA-gedeelte over te laten aan het UWV. Deze mismatch is in mijn ogen totaal onlogisch. De werkgever welke wel tot het besef komt dat hij het risico van ziekte niet zelf kan dragen, heeft daar in de regel 3% tot 5% premie voor over, terwijl hij voor ongeveer een tiende daarvan ook het WGA risico had kunnen afdekken.

Mijn stelling derhalve : Een verzuimpolis zonder ERD is niet logisch. Je kunt niet iemand 2 jaar reintegreren, dan na 104 weken je dossier laten vallen en er vanuit gaan dat weer een ander deze taken overneemt. Daarmee gaat veel energie en kostbare tijd verloren hetgeen de kansen op een succesvolle reintegratie ernstig belemmerd.

Hier is dus voor de hele markt nog veel werk te verzetten! Een grote markt met nog zo'n 270.000 te verzekeren werkgevers. Gelukkig verdwijnen steeds meer (onterechte) vooroordelen over Eigenrisicodragerschap naar de achtergrond en zien betrokken partijen als werkgevers, maar ook ondernemingsraden, accountants het nut van Eigenrisicodragen in.