ExpertBlog
De een is de ander niet
Laatst ontmoette ik iemand die een dwarslaesie had gehad. Lelijk terechtgekomen bij een ski-ongeval had hij een nekwervel gebroken. Hij liet me de plekken zien waar het haloframe op zijn voorhoofd bevestigd was geweest. ‘Ik heb niet lang thuis gezeten,’ zei hij. ‘Tijdens het revalideren ben ik op bed al weer met mijn laptop aan het werk gegaan.’ Hij was zichtbaar trots op zijn prestatie.
Niet iedereen is hetzelfde, niet iedereen reageert hetzelfde op een ongeval, ziekte of andere klachten. Waar de een niet accepteert dat hij is uitgevallen, legt de ander zich er bij neer.
De meeste mensen krijgen naarmate ze zich beter voelen en meer kunnen vanzelf weer behoefte aan hun werk. Werken betekent zinvol bezig zijn en bijdragen aan het maatschappelijk leven. Daarom willen weinig mensen dat werk kwijt. Ze willen meedoen en meetellen en weten dat ze hun salaris waard zijn.
In het geval van langdurig verzuim komt het soms voor dat iemand zo aan gewend is aan ziek thuis zijn, dat werkhervatting haast een niet te nemen hindernis is geworden. Niet-werken bepaalt dan de daginvulling. Er is gewenning ontstaan aan rust en het invullen van de goede momenten met leuke, ontspannende dingen of dingen waar hij normaal niet aan toekomt. Voor het zover is ontstaat er meestal een soort keuzemoment, het moment tussen kunnen en niet kunnen.
Voor de casemanager is het zaak om juist op dat keuzemoment de verzuimende aan te moedigen zijn werk te hervatten, eventueel na onderzoek van de arbeidsdeskundige met aangepaste arbeid of in deeltijd. Dat is belangrijk, want hoe langer de periode dat iemand niet werkt duurt, hoe groter de kans is dat hij gaat denken dat werken onmogelijk is geworden.
‘Ik wilde per se heel snel weer aan de gang,’ zei mijn gesprekspartner glimlachend. ‘Mijn werk betekent veel voor me. Er zijn ook mensen met een dwarslaesie die meer dan een jaar thuis blijven zitten. Ik niet hoor, niets voor mij!’
Bij Keerpunt sturen we aan op een snelle werkhervatting. Daarbij richten we ons op het vinden van evenwicht tussen dit doel en het sturen zonder mensen het gevoel te geven dat ze worden opgejaagd of niet serieus genomen. De ene dwarslaesie is de andere niet; de een is lang gevloerd, de ander doet al snel weer wat hij altijd deed. Waar het ene individu met de ziekte van Pfeiffer weken in bed ligt, blijft het andere doorwerken.
Je weinig van een beperking aantrekken kán helpen om
sneller te herstellen. Maar het zijn niet altijd wilskracht en keuze die dat
bepalen. Soms heeft iemand die uitgevallen is weinig te willen. De casemanager
die dat onderscheid weet te maken en de behandeling met het beste resultaat
inzet, zal zowel voor de verzekeraar en de werkgever als voor de verzuimende medewerker
de schade het meest binnen de perken weten te houden.
De man met de afdrukken van zijn
haloframe zei: ‘Ik heb nergens meer last van. Die hele dwarslaesie ben ik al
bijna vergeten.’ ‘Dan heb je geluk gehad,’ zei ik.
