Boegbeeld

Rust,reinheid en regelmaat. Voor menig pedagoog onomstreden spelregels bij het opvoeden van een kind. Basisgedachte daarbij is natuurlijk dat een mens onderweg naar morgen zich in alle rust mag ontwikkelen. Met als extra stelregel dat vaste patronen voor vrijwel iedereen onontbeerlijk zijn.

Beetje zwaar begin van deze blog. Maar is er iets mis is met deze gedachte? Nee, zeker niet, maar een beetje jammer is wel dat eenmaal volwassen deze goede voornemens direct overboord gekiept worden. Immers, nog maar net ontwaakt uit puberteit en vers van school geldt de wet van de jungle, de survival of the fittest. Je mag (moet) aan het werk!

Niks rustig rijpen, hoezo regelmaat? De noviet op de arbeidsmarkt bikkelt direct en in hoog tempo mee. We zijn immers nog steeds een van de meest bedrijvige volken ter wereld. Gemeten naar arbeidsproductiviteit dan.

In het recente verleden kon deze tempoversnelling overigens nog wel enigszins gelijke tred houden met een goede manier van opleiden en dus ontwikkeling binnen bedrijf en maatschappij. De wereld was een tikkie overzichtelijker, de noodzaak tot continu verbeterprocessen was vooral terug te vinden in handboeken van zeer obscure makelij. Die tijd is voorbij. Al jaren.

Nu is vroeger geweest en in grote lijnen is dat ook helemaal niet erg, maar als werknemer binnen een (middel)grote ondernemer ben je in het afgelopen decennium toch echt aan de Goden overgeleverd. Als in een op hol geslagen rollercoaster voeren de gesuggereerde golven van het economisch tij, bedrijven en hun werknemers van de ene sensatie in de andere.

Met alle gevolgen van dien voor zowel de verse kracht met de drie “rrr” nog goed in het geheugen, als voor de gepokte en gemazelde routinier.

Ik schrijf hier bewust gesuggereerde. Want ik geloof helemaal niet in nut en noodzaak van de door marktontwikkelingen en economische rampspoed veroorzaakte reorganisaties, afslankoperaties en wat ook meer. Althans niet in de wijze waarop ze doorgevoerd worden.

De manier waarop binnen menig bedrijf bijvoorbeeld de balans van kennis en inhoud doorslaat naar procesgestuurd getuigt in mijn beleving van een gebrek aan inzicht of overzicht. Punt is daarbij dat de verwachte kostenbesparingen, nog altijd de grootste aanjager van menig organisatiewijziging, ver achterblijven bij de verwachtingen.  

Dat is ook logisch want waar kennis wegvloeit, verdwijnt en slechts de processen voorop staan vervaagt ook de interesse en belangstelling van de doorsnee medewerker tot verdieping. En wie voelt dat uiteindelijk het meest? De klant! En dus het bedrijf!

Maar ook de medewerker is niet te benijden. Bij een permanente ‘openstelling tijdens de verbouwing’ blijven werkdruk en voorraden onverminderd hoog. En is het nauwelijks mogelijk om in rust en regelmaat, reinheid laat ik maar even achterwege, te groeien in het werk. En blijft ook de arbeidsvreugde mijlenver achter. En dat is geen win –win situatie. Eigenlijk eerder een min – min situatie.   

Curieus dat we er niet in slagen de basisomstandigheden die we van huis uit meekrijgen, ook vorm te geven als we ‘groot’ zijn. Want we laten het allemaal wel gewoon gebeuren.

Nu stelt u daar waarschijnlijk tegenover dat de omstandigheden later in het geheel niet vergelijkbaar zijn met die van de vertrouwde omgeving waarin we opgroeien.

Daar zit wat in, maar een belangrijke overeenkomst tussen toen en nu zou leiderschap moeten zijn. Daar trekken we ons immers aan op in onze jonge jaren. Nu is goed leiderschap geen sinecure en ik neem natuurlijk wel het risico verkeerd geciteerd te worden, maar ik wil eigenlijk een lans breken voor het ouderwetse boegbeeld.

Een man of vrouw die een organisatie binnen welke geleding van de maatschappij dan ook, niet zozeer strak leidt maar die vooral goed kijkt, nog veel beter luistert en bovenal vertrouwen uitstraalt. Dus niet zoals onze legendarische nummer 14, eerst roepen en dan luisteren, hoewel de door clubliefde gedreven noodkreten wel recht uit het hart komen, maar  boegbeelden die vanaf de juiste plaats, de juiste mensen betrekken in het spel en daardoor gesteund de al even logische stappen en beslissingen nemen.

Zijn ze er nog? Die ouderwetse boegbeelden waar je als mens een extra stapje voor wil doen? Waarbij je het gevoel krijgt dat de te volgen strategie doordacht is. En dus tot resultaat leidt? En die daarnaast dekking bieden als we in zwaar weer verkeren?

Ik verwacht van wel. Hopelijk krijgen ze ook de kans om uit te groeien tot boegbeeld. En krijgen we als bedrijf en werknemer waar we recht op hebben. De kans en gelegenheid te groeien en te ontplooien. In relatieve rust. Worden we zeker wijzer van!