ExpertBlog
Bij de loodgieter thuis
Bij de loodgieter thuis... lekt de kraan altijd.
Ik ben dol op spreekwoorden en oud hollandse gezegden. Overblijfsel van de lessen van mijn oude maar o zo gewaardeerde bovenmeester. Ritsen gezegden plachtte de man te pas en te onpas te berde te brengen. Ik maak er nog steeds dankbaar gebruik van. En let op, achter al die spreekwoorden zit een diepere betekenisl. Zo ook in dit geval.
Want geloof het of niet, uit onderstaande blijkt maar weer eens dat echte bevlogen vaklieden vaak zo betrokken zijn bij het vakwerk dat er nauwelijks oog is voor de situatie thuis. Qua loodgieten dan. Of gewoon geen oog meer hebben voor de eigen (fysieke) beperkingen. Een op zich prijzenswaardige instelling die echter wel tot een bizarre rechtszaak leidde. Of zoals de kantonrechter in Almelo zich fraai uitdrukte, tot een "atypische re-integratiezaak"
In dit bijzondere geval bedong een servicemonteur bij een groot Installatiebedrijf bij zijn werkgever het recht op werk. En wilde de werkgever hier niet op ingaan uit angst dat de man zichzelf voorbijliep. Ofwel in een beetje juridisch jargon, de werkgever wilde de man tegen zijn eigen onbezonnenheid in bescherming nemen................
Wees eerlijk, heeft u het weleens zo zout gegeten?! Nee toch zeker? Een werkgever die zijn werknemer tegen zichzelf in bescherming wil nemen........... In Almelo gebeurt altijd wat, Herman Finkers zei het al.
Nieuwsgierig geworden slorpte ik de kwestie op. Ging hier om een man die als uitstekende vakkracht te boek stond/staat maar per augustus 2007 arbeidsongeschikt werd door knieperikelen. Een operatie volgde en aansluitend natuurlijk het revalidatie én re-integratietraject. Werknemer werkte tijdelijk in een lichtere functie bij een zusterbedrijf, ook werd er gekeken naar een "tweede spoor" re-integratie. Alles met de nodige omzichtigheid van de kant van de werkgever. Die kreeg ook nog eens heel formeel de kous op de kop van het UWV. Die oordeelde namelijk dat die zorgvuldigheid als "laks of traag" kon worden aangemerkt en besliste per augustus 2009 dat er een "3e jaar" loon moest worden doorbetaald.
Kernvraag in de hele zaak bleek echter het verschil van inzicht tussen enerzijds de deskundigen van het UWV op wiens standpunt de werknemer zich beriep en de Arbo-arts wiens zijde de werkgever koos.
Werknemer had bij het UWV een deskundigenoordeel aangevraagd omdat hij per se in eigen werk wilde hervatten. De Arbo-arts was er niet van overtuigd dat dit een reele kans van slagen had. De verzekeringsarts én arbeidsdeskundige van het UWV zagen echter wel kansen. En hoewel een deskundigenoordeel niet bindend is en het UWV adviseerde nog weer eens met alle partijen om de tafel te zitten, wilde werknemer gewoon terug. In de privesfeer bleek de knie bij pittige klussen goed stand te houden en als overbelasting werd vermeden moest het toch lukken.
Werkgever was, logischerwijs, naast oprecht bezorgd ook bang dat de hervatting slechts voor korte tijd zou zijn, met alle gevolgen van dien. Er was immers ook voor 2007 al sprake van knieklachten en het oordeel van de Arbo-arts was toch helder?!
Hoewel de rechter begrip had voor beide partijen en in feite het liefst een "derde" deskundigenonderzoek wilde adviseren koos hij de kant van de werknemer. In zijn optiek is de werknemer de "zwakkere" partij. De man is 53 jaar en moet met de nieuwe AOW plannen in het achterhoofd nog door tot 66! Het is niet lastig te veronderstellen dat een nieuwe job op die leeftijd een moeilijke zaak wordt. Daarnaast baseerde de Arbo-arts volgens de rechter zijn mening op toch wel gedateerde informatie en was het onderzoek van het UWV aanzienlijk uitgebreider van aard. Inclusief het gebruik van de FML lijst.
Onder voorwaarden mocht de werknemer dus gewoon weer aan de gang. Overigens werd de bezorgdheid van de werkgever deels weggenomen door het UWV. Die adviseerde een proefplaatsing en dus nog steeds geen definitief herstel. Daardoor ontstaat er bij onverhoopte uitval geen mogelijk nieuwe periode van 104 weken loondoorbetaling! Daarnaast werd de sanctie "3e jaar" gestopt en -de zakelijke kant van het verhaal- kan de werkgever de uren van de werknemer vanaf nu weer gewoon bij de klant declareren. En dat kan niet bij arbeidstherapeutisch werk binnen het bedrijf.
Toen alle emoties waren bedaard toonde iedereen zich zeer tevreden. Inclusief de rechter. Die een machtig mooi oordeel velde in deze toch "omgedraaide wereld". En nu maar hopen dat de loodgieter het thuis ook droog houdt. Het is hem gegund!
