40-jaar vakbondslid

Lid van de vakbond werd ik in 1968 eigenlijk niet uit vrije wil. Ik werkte dat jaar bij een Utrechtse Ford dealer, als tijdschrijver. Alle CNV-bestuurders reden in die tijd in een Fordje en kwamen dus bij ons langs voor onderhoud en reparaties. Iedere keer probeerden ze mij over te halen lid te worden van het CNV. Ik vond dat maar onzin. Mijn vader zat al enkele jaren in  het bestuur van het CNV. Als opstandige puber wilde ik niet via mijn contributie meebetalen aan zijn salaris. Uiteindelijk heeft een van zijn collega’s mij maar gewoon als lid aangemeld. Toen kon ik niet meer terug. In het begin was ik een passief lid. Vanaf het moment dat ik mijn eerste schreden in de wereld van de sociale zekerheid zette (in 1970) werd ik ook actief. Tijdens de 21 jaar dat ik op het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid werkte heb ik talloze activiteiten verricht voor de ambtenarenbond van het CNV, onder andere als lid van de medezeggenschapsraad (een soort OR). Toen ik in 1995 overstapte naar Nationale-Nederlanden wilde ik alleen snurkend lid blijven. De toenmalige vice-voorzitter van het CNV stak daar een stokje voor. Zijn naam? Aart Jan de Geus. Sinds 1980 kwamen wij elkaar regelmatig tegen in allerlei werkgroepen sociale zekerheid van het CNV en het CDA. Hij vond dat ik minstens kaderlid moest blijven. De ironie van het lot wil dat Aart Jan de Geus vervolgens een zwaar stempel drukte op mijn werk bij Nationale-Nederlanden. Toen hij minister werd, produceerde hij de WIA. Tot op de dag van vandaag heb ik daar mijn handen aan vol. Voor vakbondswerk is geen tijd meer. De rollen zijn zelfs omgedraaid. Namens Nationale-Nederlanden zit ik in de commissie Sociale Zekerheid van werkgeversvereniging VNO-NCW. Voor die werkgeversclub ben ik ook lid van de SER-commissie sociale zekerheid en gezondheidszorg. Dan zit je recht tegenover de vakbondsvertegenwoordigers.  Mijn CNV speldje doe ik dan maar niet op.